خواهش می کنم
التماس می کنم
به اشکهای هنوز جاری مادران شهدا قسمتان می دهم
به خون جوان شهدا قسم تان می دهم
به نام مقدس «یا زهرا» که بر لبان شهدا زنده میشد، قسمتان می دهم:
کاری به وادی رحمت ما نداشته باشید!!!
قسمتان می دهم
تنها جایی که می تواند در این شهر دور، ما را به انسان های جنگ ربط دهد همین وادی رحمت است... وادی رحمت که از چند سال پیش بهشت قطعه پایینش را رُفت و روب کردید!!! سنگ های سیاه منظم و مرتب را گذاشتید به جای عکسهایی که با ما حرف می زدند! قسم به حضرت حق که فقط همین قطعه بالا هنوز می تواند بچه های جوان را با شهدا آشنا کند!!! التماس می کنم کاری به آنجا نداشته باشید! تنها دلخوشی ما همین قطعه بالاست!! ژ
شاید شما ها فقط در برخی مراسمات سراغ مزار بچه ها می روید و برایتان فرقی نمی کند آنجا چه خبر است اما بدانید آنجا شاهراه ارتباط با شهداست! قسمتان میدهم به نام مقدس حسین این راه را دگرگون نکنید!!! چرا که کاری که در قطعه پایین کردید فقط دل ما را خون کرد! شنیده ام رفته اید سراغ قطعه بالا. کلنگ زده اید و باز کاغذ چسبانده اید که بازماندگان شهدا بیایند وسایل ویترین ها را جمع کنند! وگرنه خودتان جمع و جورش می کنید و ....
شما را به خدا بدانید این شهدا فقط مال خانواده هایشان نیستند
به خدا از این بلایی که با این آب و تاب از آن تعریف می کنید چنان دلگیرم که همه این کلمات را میان اشک و دریغ می نویسم!!
آی مسئولانی که حتما دلتان برای شهدا تنگ است. بلند می گویم و آرزو می کنم بشنوید:
من زیبایی های جنگ را ، شهدا را ، نگاهشان را ،راهشان را ... از همین بهشتی پیدا کردم که نیمش را از دست ما گرفتید و اکنون عزم کرده اید به مثلا بهسازی نیم دیگرش !!
قسمتان می دهم به مظلومیت شهدا، به صدای حاج رضا داروئیان، به سینه احد مقیمی، به آرزوی علیرضا رضوانجو، به دلیری داوود زارعی، به شکوه محمدامین کاظمی سعید...
همین محمد امینی که از اولین روز ازدواج با همسرم که جانباز قطع نخاع است کنارش می رویم که بهترین دوست هم بوده اند... هر دو قبل از کربلای ۴ خود را به جبهه می رسانند. هر دو ۱۵ سال داشته اند: یکی در کربلای ۵ شهید می شود و دیگری قطع نخاع تا برای همه عمر امانتدار صبور آن شب باشد و بسوزد و بسازد.
من همیشه کنار مزار محمد امین کاظمی سعید و آن مناجات عارفانه که بالای ویترین مزارش نوشته شده نفس تازه می کنم. به پسرم محمد امین میفهمانم که محمدامین کاظمی سعید با ۱۵ سال عمر زیبا در این دنیا چه قهرمانی بوده...
شما را قسم به مشقتی که بچه های غواص کربلای ۴ و ۵ تحمل کردند و با خونشان خط دشمن را شکستند
قسمتان می دهم به رشادت حسن کربلایی، قسم به زلف سفید مادر پیر احمد محمودیان ...بگذارید عکس بچه ها، پرچم کنار مزارها، نگاهشان، وسایلشان ... همانجا مقابل چشمان مردم باشد...
این بلایی که بر سر مزار شهدا آوردید و دارید ادامه اش می دهید خیانت در حق جوانانی ست که امروز و فردا به حریم مزار شهدا پناه می آورند و خواهند آورد...
التماس می کنم صدای ما را هم بشنوید!
اگر کمترین حرمتی برای قلم این حقیر قائلید و اعتراف می کنید با نگارش دو کتاب لشکر خوبان و نورالدین پسر ایران توانسته است خدمتی به لشکر عاشورا و فرهنگ دفاع مقدس بکند... اگر کمترین حرمتی برای امثال حقیر به عنوان همسر جانباز نخاعی قائلید، صدای ملتمسانه مرا و ما را بشنوید. کاری که می کنید بهسازی نیست! خیانتی ست که بیشترین سود آن را دشمن می برد! شما با این کار شهدا را از دسترس جوانان و واماندگانی مثل من خارج می کنید...
من به عنوان کسی که سالها پس از جنگ همه زندگی ام را به پای آرمانهای شهدا و رزمندگان جانباز ریخته ام، عاجزانه از همه مسئولان و تصمیم گیران این مسئله می خواهم بهشت ما را از ما نگیرند!!! به خد ااین خواسته بزرگی نیست!
خدایا تو شاهد باش که برای جلوگیری از تخریب این یادهای مقدس و تبدیل مزار پر رازشان به سنگهایی شبیه هم که یادآور گورستان کشتگان جنگهای خارجی هاست، حاضرم همه آبرو و اعتبار خود را خرج کنم. آبرویی که همه اش از برکت تلاش صادقانه برای احیای نام شهدا ارزانی ام شده است.
خدایا ما هر چه پیش می رویم تنهاتر و دست خالی تر می شویم... شرمنده تر میشویم پیش شهدا
خدایا تو خود به ندای امثال حقیر تاثیر ببخش وگرنه من ناچیزتر از آنم که انتظار داشته باشم فریادم تکانی به این متولیان بدهد....
بعدالتحریر
منت دار عزیزانی هستم که به هر نحو در انتشار این التماس نامه! می کوشند
این حجت من است بر تلاشی که از سالهای پیش کرده ام تا خاطره شهدا به این زودی (!!) از دست نرود
این تلاشی که حتی برایش به دادگاه مطبوعات هم رفته ام.
خوشم که خدا شاهد است...
